Από έναν κομμωτή με 30 χρόνια πίσω από την καρέκλα Κάθεσαι αυτή τη στιγμή σε ένα διάλειμμα.
Ίσως έχεις περάσει ήδη τρεις πελάτες, ίσως είσαι στη μέση μιας βαφής, ίσως μόλις έκλεισες το μαγαζί κι έχεις πιάσει το κινητό για ένα λεπτό ηρεμίας.
Δεν ξέρω πού βρίσκεσαι ακριβώς.
Ξέρω όμως πώς νιώθεις.
Γιατί έχω βρεθεί εκεί.
Πολλές φορές.
Και θέλω σήμερα να σου μιλήσω ευθέως, χωρίς ωραιοποιήσεις και χωρίς θεωρίες.
Ξέρω τι σηκώνεις στους ώμους σου Ξέρω ότι σηκώνεσαι το πρωί με τη μέση να πονάει από τη χθεσινή μέρα.
Ότι τα χέρια σου είναι σκασμένα από το νερό, τα χρώματα, τις απολυμάνσεις.
Ότι κάποιες μέρες, όταν επιτέλους κάθεσαι το βράδυ στον καναπέ, τα δάχτυλά σου τρέμουν από την κούραση.
Ξέρω ότι στέκεσαι όρθιος οκτώ, δέκα, δώδεκα ώρες την ημέρα.
Ότι παραλείπεις γεύματα.
Ότι πίνεις τον καφέ σου κρύο γιατί μπήκε άλλη μια πελάτισσα μέσα.
Ξέρω ότι μέσα σε μία μέρα γίνεσαι ψυχολόγος, σύμβουλος γάμου, καλλιτέχνης, χημικός, λογιστής, καθαριστής, μάνατζερ και τεχνίτης.
Και ότι κανείς απ' έξω δεν το βλέπει αυτό.
Όλοι βλέπουν μόνο το ψαλίδι και το πινέλο.
Και ξέρω και τα άλλα.
Αυτά που δεν λες σε κανέναν.
Ξέρω την αγωνία πριν από μια δύσκολη μεταμόρφωση, όταν η πελάτισσα κάθεται μπροστά σου και σου εμπιστεύεται έξι ώρες δουλειάς και τα μαλλιά της, και εσύ φεύγεις τη νύχτα από το σαλόνι κουβαλώντας ακόμα στο μυαλό σου το αν θα βγει σωστά.
Ξέρω την πίκρα όταν μια πελάτισσα που έχεις δει επί χρόνια αλλάζει κομμωτή χωρίς ένα «ευχαριστώ».
Όχι γιατί έκανες κάτι λάθος.
Απλώς γιατί άνοιξε κάτι νέο πιο κοντά της.
Ξέρω το άγχος για το τέλος του μήνα.
Ενοίκιο, ρεύμα, ΕΦΚΑ, προμηθευτές...